Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Albanië

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/albanie

De een zocht de vakantiedrukte, de ander de rust. Fotograaf en journalist vonden wat ze zochten. En beiden troffen een Albanië dat nog bijna niemand kent.


Beeld: Franky Verdickt
Tekst: Marjan van den Berg

Naar boven

We hadden onze precieze bestemming uiteindelijk gekozen via Google Maps. Wat de satellietbeelden van dit gedeelte van de aardbol toonden, was precies wat wij wilden: een azuurblauwe zee, een leeg strand, daarachter groene heuvels. Geen bataljons ligstoelen, geen klonters witte hoogbouw. We zagen twee gebouwtjes. Scrollen, inzoomen. Bij één ervan kwam een naam in beeld. Een hotel! Wij bellen.

Naar boven

Of we het over tien minuten nog eens konden proberen, dan gingen zij even iemand zoeken die Engels sprak. Reserveren? Jazeker kon dat. In hun hotelletje? Echt? Vonden ze leuk, zei de jonge man aan de andere kant van de lijn. Welke datum? Ja, dat kon. Net toen ik mijn naam wilde noemen, hing hij op.

Naar boven

Ik belde terug. De hoteljongen klonk verbaasd. Ik gaf mijn naam op. De jongen zei vaak ‘okay’. Toen we er een paar weken later aankwamen in onze huurauto, enkele uren rijden van de grote Albanese badplaatsen, ons grut uit de autostoeltjes hadden getild en ons met steelse blikken op de zee meldden bij de hoteleigenaar, heetten wij Amsterdam.

Naar boven







We brachten onze koffers naar onze kamer, een van de zes kamers in het gastenverblijf zoals we er veel meer zouden treffen, langwerpige gebouwtjes, gepleisterd en met luiken, omgeven door olijfbomen, bananenbomen, oleanders, kamperfoelie. Af en toe helikopterde er een hoornaar voorbij. Het was heet en stil.

Naar boven

Drie stappen vanuit de voortuin, en we zaten op het strand. Lome rollers ruisten ons tegemoet, we zwommen in felblauw en pislauw zeewater. Romantische rotspartijen links en rechts. Achter ons zagen we olijfbomen de heuvels op gaan, tot voorbij de kustweg, en verdwijnen in de bergen.

Naar boven

Dit was de Middellandse Zee, de zee waar we al zo vaak waren geweest. Maar deze keer lag de Mediterranée in een andere wereld, met een vlag als uit Game of Thrones en papiergeld als in een gezelschapsspel. De taal leek bij elkaar gefantaseerd. De betonnen, koepelvormige bunkertjes, honderdduizenden in het hele land, leken achtergelaten decorstukken uit een sciencefictionfilm.

Naar boven

De geur in de heuvels, die augustusweken, was groen en kruidig en zoet, en kwam uit de zakken oregano die klaarstonden voor de mannen in bestelwagens. De wegen waren onverlicht en deels onverhard. De tomaten en meloenen suikerzoet. De koffie was subliem. De raki, rechtstreeks vanuit een jerrycan in je waterflesje geserveerd, puur gif.

Naar boven

Moeders, dochters, tantes en zussen maakten schoon, bedienden, stonden achter de kassa, zoogden de kleintjes en hielden een oog op de groteren. Vaders, zonen, ooms en broers bestierden horeca, bestuurden bussen, auto’s en brommers, repareerden haperende deursloten en lekkende airconditioning of beloofden dat te zullen doen, riepen honden tot de orde, voeren uit in hun houten boten, die zo andere Middellandse Zee op, en kwamen terug met vis die ze grilden boven houtvuur.

Naar boven

We slingerden de zuidelijke kuststreek door, en bleven als we zin hadden om te blijven. We hadden het meest contact met jongeren, die een redelijk woordje Engels spraken en veelal voor zolang als hun zomervakantie duurde waren teruggekeerd van een studie in Tirana of Italië om te werken in het familiebedrijf.

Naar boven

We vertrokken naar het binnenland, naar Gjirokastër, waar Enver Hoxha vandaan kwam, de dictator die het land decennia van de wereld vandaan had gehouden. Zijn geboortestad bleek een plaatsje als in een sprookje, met steile straatjes, leistenen daken en kraaiende hanen. Genoemd in alle reisgidsen, door Unesco op de Werelderfgoedlijst gezet, maar hartje zomer konden we er midden op straat lopen en logeren in een van de mooiste historische huizen.

Naar boven

We gingen terug naar de kust, we wilden staren naar dat hemelsblauwe water. In de verte zagen we Corfu. Op een vorige vakantie hadden we daar op het strand gestaan. Het was avond, er klonk muziek, Corfu was volgebouwd. Aan de overkant zagen we een land met maar hier en daar een lichtje. Dat? Dat is Albanië, had iemand schamper geantwoord. Mooi. Daar moesten we maar eens naartoe.

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan