Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Fotoserie Maarten van der Kamp

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/fotoserie-maarten-van-der-kamp



Hij ruilde zijn verslaving aan alcohol in voor die aan fotografie. Het bleek de redding voor Maarten van der Kamp.


Foto’s: Gemaakt in Amsterdam tussen 2013 en 2015
Tekst: Margot C. Pol

Naar boven










Hij moest opletten dat er voor hij ging slapen nog minimaal vier halve liters in de koelkast stonden, anders durfde hij de volgende dag de deur niet uit. Dan was-ie alleen maar angstig en onzeker. Drinken tegen de paniek, paniek door het drinken, zo reeg hij de dagen aan elkaar en niemand had het door.

Naar boven





Verder deed hij niet zoveel. Hij is een tijdje model geweest tot hij ’s nachts na een broodje shoarma in elkaar werd geslagen door dronken voorbijgangers; gebroken kaak, dode tanden, dat zag er niet uit natuurlijk.
De Rietveld Academie hield na een jaar ook al op voor het echt begon. In de kantine verkochten ze Maes Pils en in de houtwerkplaats timmerde hij voornamelijk pingpongtafels in elkaar.

Naar boven

Hij is ook nog een tijdje getrouwd geweest, met een schrijfster. Dat was leuk, in het begin. Ze heeft het nog lang volgehouden, zegt hij nu. Hun scheiding leek iets te veranderen.
Na het afkicken kwam de wereld weer binnen zoals die echt was. Vrienden waren afgestudeerd, hadden een huis en een baan, iedereen was lekker op weg, en hij was bijna 26 en nog nergens. Hoe het ging, wat hij deed, het waren vragen waarvoor hij bang was.

Naar boven

Toen kocht hij met wat geld dat hij met klusjes voor vrienden had verdiend een camera. Aan fotografie vond hij alles interessant en dus moest dat het maar worden.
Het begon met wat bruiloften vastleggen, bedrijfsportretten maken. Niet iets waarvan hij echt gelukkig werd.

Naar boven












Pas toen hij in september 2013 drie ouwetjes voor de Febo zag staan, wist hij het. Eentje hapte in een kroket, ze keken alledrie recht in zijn lens, hij klikte een nanoseconde vóór ze bedachten wat ze daar eigenlijk van vonden - en hij dacht: kijk, dit gebeurt gewoon, en niemand ziet het! Maar nu wel! Toen wist hij: nu is het tijd om er eens iets van te gaan maken.

Naar boven

Terugkijkend was het natuurlijk debiel om drie jaar elke dag, acht uur lang, over straat te lopen. Obsessief, zou je ook kunnen zeggen. Toch deed hij het. Wakker worden, kleren aan en naar buiten. Ook als het kutweer was, of saai, of koud. Als je er niet bent, ga je het sowieso niet tegenkomen, hield hij zichzelf streng voor als hij geen zin meer had.

Naar boven

Lopen en kijken, lopen en kijken. Het bleek gewoon te kunnen, recht in iemands gezicht een foto maken, hoe eng het in het begin ook was. Mensen werden helemaal niet zo vaak boos. Eén keer heeft iemand geprobeerd zijn camera in de gracht te gooien: de vriend van een hoogleraar. Toen dat niet lukte, smeet hij zijn muts in het water.

Naar boven

Begin dit jaar werd hij benaderd: zou hij het leuk vinden een boek te maken?
Een boek was ooit het begin van alle problemen. Maar dit keer moest het lukken. Hij at er brood met plastic kaas voor, sliep minimaal en besteedde al zijn geld aan film. Halverwege moest hij de Leica-lens waarmee hij alle vorige foto’s had geschoten, verkopen om rekeningen te betalen.

Naar boven

Nee, bij anderen durfde hij allang niet meer aan te komen. Toen de proefdruk van het boek klaar was, ging het weer even mis; het werd ineens zo echt, zo fantastisch, dat het gewoon te veel werd om te verwerken. Laveloos van de wodka zat hij in zijn doka. Kennelijk weet hij dan geen andere uitweg dan zichzelf even uit te schakelen.

Naar boven

Maar het is gelukt. Op 4 november is De Amsterdammers verschenen, Maarten van der Kamps allereerste boek.


De Amsterdammers, uitgeverij Das Mag, € 24,95

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan