Loading...

Notice

This multimedia story format uses video and audio footage. Please make sure your speakers are turned on.

Use the mouse wheel or the arrow keys on your keyboard to navigate between pages.

Swipe to navigate between pages.

Let's go

Groeten uit...

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/groeten-uit

Wat maak je mee in de Nederlandse asielopvang? Door de ogen van Mohannad El Jechi (39), zijn vrouw Layla (34) en hun twee kinderen Ziad (9) en Ibrahim (8) volgen we het dagelijks leven in de opvang, eerst in tentenkamp Heumensoord, daarna in Lelystad, Wageningen en Arnhem. De familie is van Palestijnse origine maar verbleef de laatste jaren afwisselend in Syrië en Saoedi-Arabië.

Op de volgende pagina's in chronologische volgorde de afleveringen uit de serie.

Foto's: Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Goto first page



1. Bij de Waal is Syrië even heel dichtbij

Om de verveling in tentenkamp Heumensoord tegen te gaan, gooit Mohannad zijn hengel uit aan de Waal. De politie komt hem vertellen dat dat niet mag, zonder vergunning.

Goto first page





2. Soms moet je vechten in het kamp

In het kamp moet je je vrouw beschermen, desnoods met geweld. 'Ik ben op hem afgelopen en heb de man een keer hard op zijn neus gebokst. Het bloed stroomde over zijn gezicht',zegt Mohannad trots.

Goto first page



3. Door de wandjes klinkt gepraat, gesnurk, gekreun


Onder de klapperende tentzeilen hoor je 96 mensen praten, hoesten, snurken, en meer. ‘Elke avond zijn er stellen die luidruchtige seks hebben’, zegt Mohannad. ‘Hoe leg ik dat mijn jongens uit? Die denken dan dat er iemand in de problemen zit.’

Goto first page

4. Voor eenderde eigenaar van een zwarte Gazelle, bouwjaar 1955

Mohannad wordt aangehouden op een gestolen fiets.‘Ik zei tegen de politie: als jullie naar Heumensoord komen, dan wijs ik jullie de dief aan.'

Goto first page

5. Even dromen: zo'n mooi huis, bij de kust - nee, we moeten afwachten

Met Palestijnse vrienden schildert Mohannad een rijtjeshuis in Elst in de mintgroene ‘marmerlook’. Zelf hoopt hij ook ooit in zo’n huis te kunnen wonen.

Goto first page

6. Op tijd slapen, fris op school

Sinds de vluchtelingenschool Heumensoord haar deuren heeft geopend, werkt Mohannad als begeleider op de schoolbus. Tijdens de rit plugt hij steevast een kabeltje van zijn mobieltje in de geluidsinstallatie. Even later klinkt 'meditatiemuziek voor ontspanning van lichaam en geest' door de speakers. 'Binnen vijf minuten zijn de kinderen rustig.'

Goto first page

7. Weg uit de Waalstad: 'Ik hou van Nijmegen'

Mohannad hoort dat Heumensoord gaat sluiten en dat een verhuizing naar de noodopvang in Lelystad aanstaande is. Een zwarte dag dient zich aan. ‘Alles schoot door mijn hoofd; de procedure, de school voor de kinderen. Ik weet gewoon niet hoe het verdergaat.'

Goto first page

8. Van de oudste naar de jongste stad

Hoewel de nieuwe woonruimte voor het gezin ElJechi aanzienlijk beter is dan in Heumensoord, moet Mohannad nog wel wennen aan zijn nieuwe stad. 'Het is allemaal heel mooi en modern, maar ik mis Nijmegen.'

Goto first page








9. 'Bij AH koop ik wat de kinderen herkennen'

Lelystad beweegt niet, zegt Layla. Ze doodt de tijd in de winkels van het Lelycentre. Als een kind in een snoepwinkel loopt ze door naaimachinespeciaalzaak ’t Pandje. 'Als ik borduur, denk ik even niet aan andere dingen.'

Goto first page






10. 'Gestampte aardappels zijn hier gewoon eten'

Een Turks broodje shoarma, veel dichterbij de smaken van thuis gaan Mohannad en Layla in Lelystad niet komen. Ze doen hun best waardering op te brengen voor het Hollandse eten in de asielopvang. ‘Gestampte aardappels, dat is gewoon een traditionele Nederlandse maaltijd. Het is misschien niet zo lekker, maar het is geen slecht eten.’

Goto first page

11. Te grote broeken van die enorme Nederlanders

Mohannad brengt gedoneerde kleding aan de man in de Welkom Winkel van het Rode Kruis. Er moet heel wat worden ingenomen of korter gemaakt. 'Nederlanders zijn enorm.'

Goto first page

12. Weer verhuizen

Mohannad zit alleen op zijn nieuwe kamer in het asielzoekerscentrum in Wageningen. Zijn kinderen Ziad en Ibrahim zijn buiten aan het voetballen, zijn vrouw Layla is met een vriendin naar de supermarkt in Bennekom. Buiten regent het voor de derde dag op rij. Mohannad verveelt zich. 'Kijk hoe stil het hier is', moppert hij. 'Ik zou best vrienden willen maken, maar er zijn hier nauwelijks bewoners.'

Goto first page

Deel 13: Medische check

Mohannad is nog maar kort in het asielzoekerscentrum in Wageningen, als hij wordt opgeroepen voor een 'medische check'. Een arts van de Forensisch Medische Maatschappij Utrecht (FMMU) beoordeelt of Mohannad fysiek en psychisch in staat is om tijdens de aanstaande asielprocedure vragen 'consistent en coherent' te beantwoorden.

Goto first page

14: De laatste beproeving

Het verblijf in het asielzoekerscentrum in Wageningen heeft precies dertien dagen geduurd. De verhuizing naar Arnhem voor de El Jechi's de zevende opvangplek in Nederland betekent weer een stap dichter bij het begin van de asielprocedure, zo heeft het COA gezegd. Binnenkort zal Mohannad zelfs zijn asieladvocaat ontmoeten.

Goto first page

Om half twaalf, een uur te vroeg voor hun afspraak, stappen Mohannad en Layla uit de trein in Zwolle. Weer een nieuwe plek die kan worden afgevinkt op hun ontdekkingstocht door Nederland. Prachtig, die middeleeuwse kerk op de Grote Markt, maar daar hebben ze nu even geen tijd voor. Ze gaan naar de asieladvocaat. 

Goto first page

'Vandaag', zegt Mohannad, 'hebben ze mijn droom verwoest.' Het is zaterdag, eind van de middag, dag 4 van de algemene asielprocedure. En het ziet er niet goed uit, heeft zijn advocaat gezegd. De kans is groot dat ze zondag geen positief nieuws krijgen. 

Goto first page

Deel 17: werk zoeken

'Veel asielzoekers in de opvang hebben het over de uitkering', zegt Mohannad. Uitkering is een van de weinige woorden die hij al kent in het Nederlands, omdat hij dat vaak hoort vallen in gesprekken. 'Maar ik ga toch niet de hele dag thuis zitten?'

Goto first page

Deel 18: vasten in het azc

Sommige asielzoekers klagen over de lange zomerdagen zonder eten en drinken, maar Layla en Mohannad bezweren dat de ramadan hier beter vol te houden is dan in Saoedie-Arabië. 'Als je met 50 graden niet mag drinken, ga je na drie uur al kapot.' Nee, dan is het makkelijker in Arnhem, waar de regen het grasveld buiten doet glanzen.

Goto first page

Deel 19: Geld tekort

'Ik voel me een klein beetje slecht om geld van mijn jongere broer aan te nemen', zegt Mohannad. 'Aan de andere kant: ik heb hem ook vaak geholpen. Toen hij na zijn studie geen werk kon vinden, heeft hij een jaar bij mij in huis gewoond.' Mohannad heeft ook niet veel keus: het geld is op.


Goto first page

Deel 20: Naar het strand

Het dagje strand is een welkome afwisseling van de dagelijkse routine in het azc, zeker nu het vakantie is. De eerste weken organiseerden vrijwilligers dagelijks iets voor de kinderen, zoals tekenen, Nederlandse les of een partijtje voetbal, maar dat is nu stilgevallen.

Goto first page

Deel 21: de administratie van een nieuwkomer

Mohannad hobbelt deze weken van afspraak naar afspraak. In een nieuwe blauwe agenda houdt hij bij waar hij zich op welk tijdstip moet vervoegen voor de aanvraag van een DigiD, de inschrijving bij de woningbouwvereniging, de aanvraag voor kinderbijslag, de gemeenteregistratie, de nieuwe school van de kinderen. Het is bijna een fulltime bezigheid, maar Mohannad geniet ervan. 'Zo heb ik tenminste wat te doen de hele dag.'

Goto first page

Deel 22: Nederlands leren in de schakelklas

Nu de familie El Jechi te horen heeft gekregen dat ze in Nijmegen een huis krijgt, zitten Ziad en Ibrahim voor het eerst sinds ze in Nederland aankwamen voor langere tijd op dezelfde school.

Goto first page

Toen Mohannad instroomde in de cursus, was de docente al aanbeland bij les 9. 'Ik snapte er helemaal niks van', zegt hij. Daarom heeft hij nu bedacht dat hij eerst zelfstandig probeert zijn begripsniveau wat op te krikken. Als dat is gelukt, begint hij bij de Radboud Universiteit met een echte cursus. 'Ik wil niet naar een vluchtelingenschool', zegt hij. 'Daar is de kwaliteit niet goed. Die willen alleen maar je geld. Je kunt beter naar de universiteit gaan.'

Goto first page

Mohannad puft deze vrijdagmiddag aan de rand van het zwembad om zijn zoontjes te zien spartelen. 'Ik hou van het water.' Plukkend aan zijn plakkerige T-shirt: 'Eigenlijk zou ik er zelf ook wel in willen.'

Goto first page

Tien minuten te laat voor hun afspraak stappen Layla en Mohannad uit bij wat voortaan hun bushalte zal zijn: de Treubstraat in Nijmegen. Opzichter Frank Schook van corporatie Woongenoot staat hen al bij de voordeur op te wachten. Hij gaat er wel even een momentje van maken.

Goto first page

Als Mohannad de blauwe Aldi-tas tevoorschijn haalt, verdringen zijn zoontjes Ibrahim en Ziad zich om er als eerste in te mogen graaien. Snoep? Nee, de familie heeft ontdekt dat de budgetsupermarkt ook vuurwerkpakketten verkoopt voor een paar euro per stuk.

Goto first page

Trots klopt Mohannad op de bruine hoekbank die hij tweedehands op de kop heeft getikt. 'Wat denk je dat die gekost heeft?' 300 honderd euro? Haha, nee joh. Afgehaald voor 80 euro. Je moet weten op welke websites je moet kijken.

Goto first page

Nietsvermoedend stond Mohannad met zijn mandje in de rij bij de Coop-supermarkt, die week in november. Opeens wees er een vrouw naar hem. 'Dat is die man uit de krant, die te lui is om te werken.' Binnen no-time vormde zich een groepje mensen om hem heen. Waarom ging hij niet gewoon appels plukken in plaats van zijn hand op te houden?

Goto first page

'En wat is dit?' Docent Jessica Groenestijn wijst op haar tanden. Mohannad kijkt radeloos om zich heen. 'Tooth?', probeert hij dan, tegen beter weten in. 'Nee, ik spreek geen Engels', zegt Groenestijn volhardend. 'Tand.' Ohja. Twee weken geleden zijn Layla en Mohannad eindelijk aan hun officiële inburgeringstraject begonnen - bijna anderhalf jaar na hun aankomst in Nederland.

Goto first page
Scroll to continue
Swipe to continue