Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Happy Randy

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/happy-randy

Happy Randy

Volledig scherm

Van alle Amerikanen die fotograaf Robin de Puy ontmoette tijdens haar roadtrip in 2015, bleef de 16-jarige Randy haar het meest bij. Ze ziet deze ‘puppy’ sindsdien geregeld.

Hij sjeesde voorbij op zijn kleine fietsje in Ely, Nevada, en fotograaf Robin de Puy dacht: hém wil ik voor de lens. Ze zag het in een flits: die grote oren, die sproeten, die magere knieën die bijna tot zijn kin kwamen, daarzo op die crossfiets.  

Randy bleek 16 jaar, maar hij leek wel 12. 'Een puppy', zegt De Puy nu. 'Een golden retriever, wachtend tot de bal wordt gegooid, goed van vertrouwen, te goed misschien.' De Puy rende achter hem aan. Ze vroeg: 'Mag ik je fotograferen?' Een tikje angstig maar vooral nieuwsgierig knikte hij ja.

Dat was in 2015, toen De Puy met de motor door Amerika reisde. Over die reis werd de documentaire 'Ik ben het allemaal zelf' gemaakt - genomineerd voor een Emmy Award - en er kwam ook het fotoboek 'If this is True' uit voort. Overal fotografeerde ze in Amerika mensen, maar niemand bleef haar zo bij als Randy, daarom is ze nog drie keer naar hem teruggegaan.  

Weken is ze in zijn buurt geweest, honderden foto’s heeft ze van hem gemaakt. Vond-ie prima. De Puy: ‘Ik heb nog nooit iemand ontmoet die je zo de ruimte geeft om naar hem te kijken.’  

Foto's: Robin de Puy
Tekst: Evelien van Veen

Sluiten
Naar boven


Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

De Puy weet inmiddels veel van Randy, van het gebroken gezin waar hij uit komt. En van het mijnstadje Ely waar hij opgroeit, dat voornamelijk uit casino’s bestaat, waar Randy’s moeder en stiefvader op pay day meteen naartoe gaan, gokkend op een beter leven.  

Randy wordt autistisch genoemd - toch zorgt hij hele dagen voor een baby, het kind van een vriendin van zijn moeder die haar vier kinderen wegens ziekte bij hen heeft achtergelaten, terwijl Randy zelf ook al een flink aantal (half-)broertjes en -zussen heeft. Zijn echte vader ziet hij nooit. Voor de tandarts is geen geld.   Naar het speciaal onderwijs gaat hij niet - hij gaat naar de dorpsschool, waar hij voor automonteur leert, terwijl hij helemaal niet handig is.  

Maar eigenlijk wil De Puy dat allemaal niet uitgebreid vertellen. Dan zouden mensen maar een etiket op Randy plakken, iets als 'kansarm' of 'zwakbegaafd'. En dat wil ze niet, want ze wil dat we onbevangen naar Randy kijken, naar zijn leuke hoofd, zijn vrolijke grijns, de blik in zijn ogen.

Ze wil ook dat we iets van hem leren. 'Randy kijkt niet achterom en niet te ver vooruit. Hij neemt de dag zoals die komt. Dat vind ik benijdenswaardig. Ik denk wel eens: Randy is eigenlijk gelukkiger dan ik.'  

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Tentoonstelling

Volledig scherm

In het Bonnefantenmuseum in Maastricht is vanaf 26 januari meer uit deze fotoserie te zien in de tentoonstelling Randy, een installatie van foto’s en film.

Deze bijbehorende film is gemaakt in samenwerking met cinematograaf Maarten van Rossem

Ook verscheen er een boek: ‘RANDY’.
Uitgeverij Hannibal, € 39,50

Sluiten
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan