Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

hermien

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/hermien

Volledig scherm

Koe Hermien vluchtte voor het slachthuis. Ze werd zondag gevangen en gaat naar het koeienrusthuis. Fotograaf Hans van der Meer ging kijken waar zij straks terechtkomt.

Dat wij in Nederland een koeienrusthuis hebben is het gevolg van een reeks toevalligheden. Het verhaal begint bij Bert Hollander. Die kwam op een boerderij ter wereld. Toen hij 13 jaar oud was dacht hij: dat ga ík dus zo niet doen. Hij besloot nooit meer een hap vlees te eten. Zijn ouders gingen scheiden, op een dag werd het woonhuis verkocht. De stal kwam in handen van Bert, die er een muziekstudio in wilde bouwen. Maar er waren twee koeien in achtergebleven, Linda en Riekie. En die laatste bleek zwanger, toevallig van een tweeling. En zo had Bert ineens vier koeien.

Niet lang daarna ontsnapte Claartje uit een slachthuis. Achtervolgd door brandweer, politie en een dierenarts sprong ze dwars door een etalageruit en werd verdoofd afgevoerd om te worden geslacht. Twee broers lazen dat verhaal in de krant en wilden haar redden. Zo kwam Claartje in de zomer van 1996 bij Bert en had hij vijf koeien. Er was voor hem geen weg meer terug. In datzelfde jaar richtte Bert stichting De Leemweg op en begon met steun van donateurs een koeienrusthuis.

De verhalen van de koeien en stieren in het rusthuis bestaan zonder uitzondering uit aaneenschakelingen van toevalligheden. Maar wat is toeval? Nederland is het enige land met een dierenambulance en een Partij voor de Dieren. Zou het relatief kleine oppervlak en de enorme hoeveelheid aan productiedieren er iets mee te maken hebben?

John Berger zegt in Why look at animals (1980): De boer hield van zijn varken én at het op. In een kleinschalige en overzichtelijke voedselketen was dat nooit een tegenstelling. Maar de dieren raakten letterlijk uit beeld. Het bewijs van hun bestaan zien we pas in de schappen van de supermarkt of op ons bord. Toeval bestaat niet.

Sluiten
Naar boven









Dit zijn Bregje de ‘witrik’ en Joke de ‘blaarkop’ uit 2003. Ze waren ooit knuffelkalfjes op een kinderboerderij. Toen ze te groot werden, moesten ze naar de slacht. Ze werden door een weldoener opgekocht en naar De Leemweg gebracht.

Naar boven


Sientje (2015) was een te vroeg geborene.
Hier met kat Noortje.

Naar boven



Viktoria (1996) vluchtte ooit net als Hermien uit het slachthuis en hield zich schuil in de bossen. Ze werd gekocht door een journalist.

Naar boven



Kalf Kees (2015) werd gekocht en gered door Lucia uit groep 7.

Naar boven




Mathilde (2003), ook gered uit het slachthuis, overleed in 2017.

Naar boven

Luna (2006) brak een voorpoot. De boer kon er daarna niks mee.

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan