Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Kopje onder

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/kopje-onder

Foto's: Morad Bouchakour
Tekst: Arnold van Bruggen


Naar boven

Helen: 'Mijn moeder had me gewaarschuwd dat het glad kon zijn onderweg. Zij kwam net uit de nachtdienst en ik mocht met haar auto naar m'n stage.' Via de Kamperzeedijk reed Helen richting Almere. Al in de eerste scherpe bocht voelde ze dat haar auto weggleed. 'Ik probeerde nog bij te sturen, maar voor ik het wist ging ik van de ene naar de andere kant van de weg. Als ik maar niet het water inrijd, ging er door me heen.' In het volgende ogenblik verloor Helen de macht over het stuur. Ze stuiterde over de stoeprand, raasde over het fietspad, reed de dijk over, zo het ijskoude water in.

Naar boven

Naar boven

Kevin: 'Ik zei: wat moeten we doen, pap? We gaan erin, zei hij.' Albert zette zijn auto langs de kant, trok zijn jas en schoenen uit en dook het water in. Kevin deed hem na. Het water was 4 graden, de kou sloeg direct op hun longen.

Naar boven

Naar boven

Boban: 'Er was verder niemand, wat moesten we doen!? Het leek alsof m'n hoofd heel langzaam werkte.'
Jurriaan sprong als eerste het water in. Boban sprong er achteraan. Staan kon niet, het water was te diep. Watertrappend probeerden de jongens de scootmobiel onder de man vandaan te krijgen. 'De man was zelf ook best zwaar. En dat hij geen kracht kon zetten maakte het nog zwaarder.'

Naar boven

Naar boven

Wietse zwom naar het zijraam, het meisje keek hem vanuit de auto recht in zijn ogen. 'Pas toen had ik door hoe ernstig dit was. Ik dacht niet meteen aan de dood. Nu zaten er een moeder en dochter in en wij kregen de auto niet open.'

Rienk: 'Ongelooflijk, hoe belangrijk het is een lifehammer te hebben. Met alleen een baksteen waren wij nooit door die autoruit gekomen.'

Naar boven

Naar boven

Nu móét ik erin, anders redt ze het niet, dacht Marjolein toen ze naar het meisje keek dat in het water lag. Nog geen minuut daarvoor had de student fysiotherapie achter haar iemand in het water horen vallen.

'De volgende dag heb ik nog naar de politie gebeld, ik wilde weten hoe het met het meisje ging. Ze wilde mij niet spreken. Misschien was het wel een zelfmoordpoging en wilde ze niet gered worden.'

Naar boven

Naar boven

'Kom snel, er ligt een vriendje in het water!', riep een jongetje naar Jeroen. Jeroen vlóóg al naar de Urkervaart, vlak bij zijn huis in Emmeloord. 'Ik rende heen en weer langs de kant, maar zag geen spoor van het jongetje in het water. Tot ik opeens luchtbelletjes zag.' In de diepte van het water zag Jeroen nog net een schim van een wit T-shirt. Met één arm deed hij een greep in het water en trok het jongetje met een ruk omhoog.

Naar boven

Naar boven

De beeldreportage over drenkelingen en hun redders in Volkskrant Magazine van 17 maart is afkomstig uit het boek ‘Wanneer minuten uren duren’, een uitgave van de Maatschappij tot Redding van Drenkelingen ter ere van hun 250 jarig bestaan geschreven door Arnold van Bruggen met fotografie van Morad Bouchakour.
Meer informatie: drenkeling.nl

Lees hier de vijf volledige verhalen van de gefotografeerde mensen.

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan