Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Manilla vanuit de heup

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/manilla-vanuit-de-heup

Volledig scherm

Manilla koos hij in een impuls als bestemming, omdat een andere reis niet doorging, zegt fotograaf Jamèl van de Pas (20). De koffer was al ingepakt en in de Filipijnse hoofdstad woont een vriend van hem. Zo werkt hij graag: zich laten overvallen door onbekende situaties en impulsief foto’s maken. ‘Zodra ik uit het vliegtuig stapte, begon ik foto’s te schieten.’

Hij gaat gewoon de straat op, maakt foto’s, spreekt met voorbijgangers, die hem soms meenemen, en zo verzeilt hij in een nieuwe situatie. Op die zwervende manier verkende hij in drie weken de miljoenenstad, ‘van het uitgaansleven tot begraafplaatsen’.

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

De meisjes op de foto’s was hij in het voorbijgaan tegengekomen. ‘Een van hen werkt in een bar met in het midden een boksring waar ‘lilliputters’ vechten.'

Zijn foto’s zijn altijd in zwart-wit, een klassieke stijl voor zo’n jonge fotograaf, merkte een collega van de fotoredactie op. Jamèl van de Pas, met een lach: ‘Grappig dat hij dat zegt, vrienden van mijn generatie zeggen juist: wow, dát is nieuw!’ Ik probeer objectief te fotograferen, vastleggen wat mij visueel treft, maar niet in een al te realistische stijl. Kleur vind ik heel afleidend. Ik schiet de foto’s meestal wat te donker en bewerk ze dan later, door ze op sommige plekken te laten oplichten, gezichten bijvoorbeeld. Zo kan ik er wat subjectiviteit in leggen, anders ben je alleen aan het kopiëren wat je ziet.’

Bij sommige toevalsontmoetingen voelde hij ‘een persoonlijke klik’, zoals bij het meisje op het bed (volgende foto). ‘We raakten op straat in gesprek en ik stelde voor naar een rustiger plaats te gaan voor een foto.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

Hij kocht in 2015 een kleine digitale camera en leerde zichzelf het vak. ‘Zo’n camera die je in je broekzak kan steken, waarmee je gemakkelijk stiekem foto’s kan maken, vanuit de heup. Bij het plassende jongetje heb ik niet eens op het schermpje gekeken. Maar ook bij portretten is een kleine camera fijn: ik vind het prettig heel dicht bij de persoon te zijn.’

'Het jongetje was op straat in een krottenwijk, net als de kinderen op een andere foto.’

Naar zulke armoedige wijken hoef je niet te zoeken in Manilla, je loopt er overal zo maar in, zegt hij. Hij had met opzet geen doelgericht plan. Soms nam hij een taxi en liet hij zich afzetten in een willekeurige buurt. ‘Dan ging ik lopen en foto’s maken tot mijn batterij leeg was.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan