Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Mongolie

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/mongolie

Mongolië door de lens van de modefotograaf

Volledig scherm

Sinds 2001 bezoekt de Franse fotograaf Frédéric Lagrange Mongolië. Hij reist voortdurend in Azië, maar dit land heeft een speciaal plekje in zijn hart. Hij zag er de steden veranderen, terwijl op het platteland alles bij het oude blijft.

Die meisjes met die motorfiets kent de Frédéric Lagrange al vanaf de tijd dat ze een jaar of 5, 6 waren. Ze wonen in het uiterste westen van Mongolië, bij het meer Uureg-Nur, in een gemeenschap van herders, ze leven in tenten, de yurts of gers. Lagrange bezoekt het land sinds 2001, hij is er twaalf keer geweest, in alle uithoeken, in elk jaargetijde en bezocht families door de jaren heen vaak opnieuw. Zo zag Lagrange dit tafereel, nu de meisjes zijn opgegroeid. ‘Ze waren wat aan het grappen voor een groepje oude mannen. Het trof me dat ze met de motor uit China omgingen zoals ze een paar jaar daarvoor op hun paarden sprongen.’

Uit al de foto’s die hij de afgelopen zeventien jaar in Mongolië maakte, stelt hij nu een boek samen, dat in het najaar verschijnt. Lagrange, die zijn studio in New York heeft, reist veel in Azië, voortdurend eigenlijk, maar Mongolië heeft voor hem een persoonlijke aantrekkingskracht. Zijn opa zat in de Tweede Wereldoorlog in een Duits krijgsgevangenenkamp en werd door een Mongoolse eenheid van het Russische Rode Leger bevrijd. ‘Mijn opa vertelde me dat vaak toen ik een jongen was, met tranen in zijn ogen.’ Wie waren die onverwachte bevrijders aan wie zijn grootvader zijn leven had te danken, ‘en ikzelf dus eigenlijk ook’?

Met die gedachte begon hij aan zijn zoektocht door de uitgestrekte landschappen van Mongolië. Hij zag hoe de hoofdstad Ulaanbaatar snel veranderde door het toerisme en de toevloed van consumptiegoederen en kapitaal. ‘Het is nu een bruisende stad, met nieuwe hotels, verbonden met de grote wereld. Maar buiten de stad is er weinig veranderd in al die tijd. Hier en daar zie je een mobiele telefoon, of een antenne op een tent, maar verder gaat het leven op de oude manier verder.’

Op deze pagina’s staat een keuze uit de foto’s die Lagrange in meer afgelegen oorden maakte. ‘Ik wil een portret schetsen van een land, van een volk, van de ruwheid van hun leven in alle seizoenen, in de ongelofelijke kou van de winter. Ik presenteer een album met beelden van landschappen en personen.’

Toch ziet dat harde leven er op zijn foto’s prachtig uit, heeft dat verleidelijke van zijn foto’s iets te maken met zijn andere werk, dat als modefotograaf?

Lagrange aan de telefoon vanuit Hongkong: ‘Mijn modefotografie beïnvloedt mijn manier van fotograferen op reizen zeker. Ik zoek naar wat een diepe aantrekkingskracht op me heeft, net als in een modebeeld. Ik let erg op hoe mensen zich kleden, hoe hun kleren vallen, wat de structuur is van de stoffen, details zoals in de stiksels. Die dingen vertellen de kijker waar op de wereld we ons op de foto bevinden. Ik zie de elegantie bij die herders, ook al leven ze in armoede onder soms barre omstandigheden. Ik denk wel dat ik wat romantiseer, maar harde fotografie is niet iets voor mij. Ik wil de schoonheid laten zien.’

Tekst: Wim Bossema

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan