Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Nagorno-Karabach

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/nagorno-karabach

Volledig scherm

De oorlog is nooit ver weg in Nagorno-Karabach. Fotograaf Lena Mucha ziet meisjes van 14, 15 zich aanmelden bij het leger van het Kaukasusstaatje.
 
De oorlog slaapt momenteel in Nagorno-Karabach, maar op de militaire academie in Stepanakert, de hoofdstad van het Kaukasusgebied, bereiden Armeense meisjes zich voor op het moment dat hij weer wakker wordt. Ze zijn 14 of 15 jaar oud, maar hebben al hun hele leven in de schaduw van de strijd geleefd.

Hun vaders namen deel aan het bloedige conflict, waarmee het overwegend door Armenen bewoonde gebied zich in 1991 losmaakte van Azerbeidzjan. Sinds 1994 geldt er een staakt-het-vuren, maar langs de grenzen van het Kaukasusrepubliekje wordt van tijd tot tijd nog steeds gevochten. In april vorig jaar leek de oorlog even opnieuw los te branden: in vier dagen kwamen honderden militairen en burgers om.

De oorlogsdreiging hangt permanent over de republiek Artsach, zoals de Armenen het gebied zelf noemen. Azerbeidzjan, dat onderdak biedt aan honderdduizenden vluchtelingen die tijdens de oorlog werden verdreven, is vastbesloten het gebied weer in handen te krijgen.

Het resultaat is een sterk gemilitariseerde maatschappij. In Nagorno-Karabach wonen zo’n 150 duizend mensen; het leger telt 20 duizend man. Sinds twee jaar kunnen ook meisjes zich aanmelden bij de militaire academie. De zelfverklaarde republiek krijgt financiële en militaire steun van Armenië, maar steeds meer mannen trekken weg, op zoek naar een zekerder toekomst in het buitenland.

Het eerste jaar werd er maar één meisje toegelaten tot de opleiding, maar het tweede jaar telde al tien vrouwelijke cursisten. Oudere instructeurs vinden nog dat ‘vrouwen niet thuishoren in het leger’, niet verwonderlijk in deze maatschappij die door oorlog is gestaald. Maar de jongens van de opleiding zijn volgens fotografe Lena Mucha trots dat de meisjes ook bereid zijn hun vaderland te verdedigen.

Anders dan de jongens die in de barakken van de academie verblijven, wonen de meisjes nog thuis of bij familie in Stepanakert. Op de academie vormen ze een hechte groep. Ze hopen dat het nooit tot oorlog komt, maar als het nodig is, verzekeren ze, zijn ze meer dan bereid de wapens op te nemen.

Bert Lanting




Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan