Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

ontmoetingsplekken

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/ontmoetingsplekken

De plek waar je naam er niet toe doet

Volledig scherm

In het digitale tijdperk heeft de homo-ontmoetingsplek aan belang ingeboet. De fotografen Katia Repina en Luca Aimi drongen door tot de Montjuic-heuvel, vlakbij Barcelona.

Menigeen die vóór de digitale revolutie reisde in landen waar homoseksualiteit nog in de taboesfeer zat, wandelde weleens per ongeluk een stuk stadspark of een stuk bos binnen waarvan lokale inwoners wisten dat het na zonsondergang een ‘ontmoetingsplek’ was. Dat je in zo’n stuk park was beland merkte je, bijvoorbeeld, aan de plotselinge afwezigheid van moeders met kinderwagens en bejaarden met wandelstokken. Andere aanwijzingen waren wegschietende mannen, nicotinedampen, geritsel in het stuikgewas gecombineerd met geluiden van broekriemen en gespen. De mannen die zich wel op de laantjes vertoonden, keken vaak schichtig om zich heen en waren bezig diep te inhaleren. Vertelde je lokale bewoners later over wat je had gezien in dergelijke stukken van het stadspark, dan riepen ze steevast dingen als: ‘Wist je dan niet dat je daar ’s avonds nooit moet komen?!’ Nee, natuurlijk niet.


Sluiten
Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

Dergelijke plekken zijn wereldwijd op hun retour, vanwege de toenemende acceptatie van homoseksualiteit én vanwege de digitale techniek die het maken van ‘geheime afspraakjes’ sterk heeft vereenvoudigd. Documentairefotografen Katia Repina, van Russische origine, en Luca Aimi, van Italiaanse origine, raakten gefascineerd door de Montjuic-heuvel vlakbij de haven van Barcelona omdat die eigenlijk al lang ‘ontmoetingsplek-af’ hadden moeten zijn: in Catalonië is de acceptatie van homoseksualiteit verder gevorderd dan elders in Zuid-Europa, de lgtb-gemeenschap is zichtbaar in het uitgaansleven, bijna alle mannen hebben hier smartphones.

Tijdens bezoeken aan de heuvel rond en na zonsondergang probeerden de fotografen ‘het geheim van Montjuic’ te ontrafelen. Veel mannen bleken bereid tot babbeltjes op voorwaarde dat ze hun echte identiteit niet hoefden prijs te geven. Sommige mannen maakten gewag van fysieke minderwaardigheidsgevoelens, waardoor zij zich niet in homobars durven te vertonen. Anderen verklaarden naar Montjuic te komen voor ‘de sensatie van gevaar’ dat de adrenaline door hun aderen doet stromen. Weer anderen vinden hier totale anonimiteit: met de wildvreemden die ze tegenkomen wisselen ze nauwelijks woorden. De titel die Repina en Aimi hun fotoserie meegaven spreekt boekdelen: I Don’t Need To Know You. Een aanzienlijk aantal mannen had een hoge maatschappelijke positie en een gezinsleven. Veel van die mannen verzekerden Repina en Aimi heteroseksueel te zijn.

Tekst: Olaf Tempelman

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan