Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Trouw aan het oude geloof

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/oud-gelovigen-in-rusland

Volledig scherm

Her en der verspreid in Rusland kun je ze nog vinden: gemeenschappen van ‘oud-gelovigen’, christelijke groeperingen in Rusland die zich eeuwen geleden losmaakten van de Russisch-orthodoxe staatskerk. De jonge Duitse fotograaf Emile Ducke trok naar Aidara in Siberië om ze te zoeken.

Foto's: Emile Ducke
Tekst: Rolf Bos

Eerst een lang stuk per auto langs de rivier de Ket, daarna nog eens ruim drie uur met een boot over diezelfde rivier, pas toen bereikte Emile Ducke het dorp Aidara. Het was niet alleen een fysiek lange reis, het was ook een tijdreis. De jonge Duitse fotograaf stapte binnen in een wereld die herinneringen opriep aan het werk van Lev Nikolajevitsj Tolstoj.

Aidara is een gemeenschap van 150 zielen die leeft volgens de regels van de ‘oud-gelovigen’. Dat is een verzamelnaam voor christelijke groeperingen in Rusland die sinds het schisma van 1666 los zijn komen te staan van de Russisch-orthodoxe staatskerk. Het komt erop neer dat de Altgläubige het niet eens waren met de hervormingen die een patriarch destijds doorvoerde. Een grote groep bleef de oude gebruiken en teksten hanteren. Zij gaan sindsdien door het leven als starovery, oud-gelovigen.

Ze werden in tsaristische tijden vervolgd, ook onder het stalinisme hadden ze het niet bepaald makkelijk, maar tegenwoordig kunnen ze in Rusland redelijk hun gang gaan, zegt Ducke. Er zijn zelfs oud-gelovigen teruggekeerd in Aidara die onder Stalin naar Zuid-Amerika waren gevlucht.

Lucke moest eerst vertrouwen winnen voordat hij zijn camera tevoorschijn kon halen. Sommige bewoners wilden überhaupt niet gefotografeerd worden, omdat ze denken dat een foto een deel van hun ziel ‘steelt’.

De bewoners zijn heel gastvrij, zegt de fotograaf. Ze leven vrijwel autarkisch, te midden van oneindige wouden. Een paar keer per maand worden er over de rivier noodzakelijke goederen uit de dichtstbijzijnde stad Kataiga gehaald, er is een helikopter die soms post brengt.

Vreemd genoeg is er geen enkele kerk in Aidara. De gelovigen komen een paar keer per week bijeen in gebedsruimtes in hun woonhuizen.

Het grootste gevaar komt anno 2017 niet langer van onderdrukkende autoriteiten. Het zijn de enorme bosbranden die voor onheil zorgen. Lucke: ‘Het omringende woud is zomers erg droog, in juli vorig jaar waren de dorpelingen dagen bezig een groot vuur te bestrijden.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan