Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Palestijnse pubers, de onschuld voorbij

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/palestijnse-pubers-de-onschuld-voorbij

Palestijnse pubers, de onschuld voorbij

270a563nouranahmadbalboul.15
Volledig scherm

Met machtsvertoon worden ze opgepakt: Palestijnse jongeren, verdacht van 'terrorisme'. 'Jullie moeten oprotten.'

Foto's Cigdem Yuksel
Tekst Theo Koelé

Hoe pak je het leven als kind weer op nadat je midden in de nacht bent gearresteerd, weggevoerd, hardhandig ondervraagd, uitgescholden, terwijl jouw ouders geen idee hebben waar je bent? 'Het valt hen zwaar, de meesten zijn getraumatiseerd', zegt fotografe Cigdem Yuksel na ontmoetingen op de Westelijke Jordaanoever met Palestijnse minderjarigen die in aanraking zijn geweest met Israëlische militairen. Al jaren spreken Palestijnse en Israëlische mensenrechtenorganisaties schande over de manier waarop minderjarigen worden behandeld die 'terroristische daden' (zouden) hebben gepleegd; zelfs het gooien van stenen kan daartoe worden gerekend. Jaarlijks verschijnen 500 tot 700 kinderen voor militaire rechtbanken, van wie meer dan de helft wordt veroordeeld. De klachten van de mensenrechtenorganisaties lijken aan dovemansoren gericht.

Afgelopen zomer nam het Israëlische parlement een wet aan die celstraf toestaat voor 'terroristen' jonger dan 14 jaar. 'Voor Israeli's die worden vermoord met een mes maakt het niet uit of de dader 12 of 14 is', zei initiatiefnemer Anat Berko, parlementslid en partijgenote van premier Benjamin Netanyahu. De meeste kinderen die fotografe Yuksel sprak, hebben naar eigen zeggen geen stenen gegooid of met messen gezwaaid. Hun arrestatie is veelal bedoeld om hen bang te maken. Feit is dat de schrik er goed inzit bij voormalige 'kindgevangenen'. Issa Firawi (14), Jerusalem: 'De soldaten slaan me zo hard dat ik vaak moet huilen. Ze schoppen met hun zware laarzen in mijn gezicht en rug. Ik ben zes keer gearresteerd. Ze schelden mijn ouders uit. Ze zeggen dat ik niks te zoeken heb in Jeruzalem, dat het hun land is, dat ik moet oprotten. Ik heb nachtmerries.'

Deze fotoserie kwam tot stand in samenwerking met Free Press Unlimited. Fotograaf Cigdem Yuksel sprak de Palestijnse pubers.

270a563nouranahmadbalboul.15
Sluiten
Naar boven



Mohammed Nokad (14), Jerusalem.

‘De Israelische soldaten proberen ons het leven onmogelijk te maken, ze proberen de Palestijnen weg te drijven. Ik werd een keer aangehouden bij de Damascus poort, zomaar. Ze sloegen me en braken mijn beide benen. Maanden laten kwamen ze me arresteren. Het was vijf uur 's ochtends toen de soldaten het huis binnenvielen. Mijn moeder maakte me wakker en zei dat ik mijn gezicht moest wassen en met de soldaten mee moest. Ze stopten me in een auto, de airco werd aangezet, het werd ijskoud. Ze begonnen me te slaan en te schoppen. Ik kreeg 9 maanden huisarrest.’

Naar boven

Jibreen Balawi (17), Jerusalem

‘Ik werd beschuldigd van het gooien van glasscherven naar de soldaten, maar ik had niets gedaan. Na twee dagen te hebben vastgezeten, kreeg ik tien dagen huisarrest. Ik mag niet naar buiten. Als ik ook maar een stap buiten de deur zet moeten mijn ouders 9.000 shekel (2.000 euro) betalen. Ik kijk vooral tv en hang op de bank.’

Manal Balawi (43), moeder van Jibreen

‘Het moment waarop de soldaten Jibreen arresteerden lag hij te slapen op de bank thuis. Het was ramadan, hij was aan het vasten, ze vielen het huis binnen, maakten hem wakker en namen hem mee. Ik hield mijn andere kinderen in mijn armen en huilde omdat ik niks kon doen.’

Naar boven

Ahmad Rifat Sleibi (17), Beit Ummar

‘Ik help mijn vader met zijn werk. Naar school gaan doe ik niet meer, ik heb een jaar gemist en heb nu geen zin meer om te gaan. Ik ben niet bang om opnieuw te worden gearresteerd, maar mijn moeder maakt zich zorgen om haar kinderen. Ik heb vijf broers en twee zussen. Ik zeg ze vaak dat ze niet te dicht bij de soldaten moeten komen en ook geen stenen moeten gooien.’

Naar boven

Dunia Muslih (18), Dheisheh camp

‘Tijdens mijn tijd in de gevangenis werd ik depressief. Ik kon maar niet wennen aan het leven daar. De andere meiden in mijn cel hielpen me om van dag tot dag te leven. Nadat ik was vrijgekomen kon ik lange tijd niet slapen, vaak werd ik 's nachts plots wakker. Ik kon mijn normale leven niet oppakken. Nu nog ben ik snel kwaad en schreeuw ik mijn woede eruit.’

Naar boven

Muhammed Nidal Amer Abu Maria (15), Beit Ummar

‘Om twee uur 's nachts vielen de soldaten ons huis binnen. Ze schreeuwden het hele huis wakker. Mijn broertjes en zusjes huilden en klemden zich vast aan mijn moeder. Ze sloten hun op in een kamer. Ik werd geblinddoekt en geboeid en op blote voeten het huis uit gedragen. Wanneer ik eraan terugdenk, word ik boos. Ik word nog bijna elke nacht schreeuwend wakker, bang dat ze me weer meenemen.’

Siham Khalil Maria (40), moeder van Muhammed

‘Ik kan het beeld van zijn arrestatie die dag maar niet uit mijn hoofd krijgen. Na zijn vrijlating is hij erg angstig geworden. Als iemand hem aanraakt, raakt hij in paniek. Ik vertel iedereen dat ze uit zijn buurt moeten blijven, want elke aanraking rakelt herinneringen op. Ik ben bezorgd over de toekomst.’

Naar boven

Nouran Ahmad Balboul (15), Bethlehem

‘Tijdens de ondervraging kwam een hogere officier naar me toe. Hij kende mijn vader en liet mij een video zien van het moment dat ze hem neerschoten. Hij vertelde hoe ze mijn vaders dood gepland hadden, en lachte. Ik kon alleen maar huilen. Nu kan ik maar moeilijk in slaap komen, alles wat gebeurd is blijft zich in mijn hoofd herhalen.’

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan