Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Sils Wereld

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/sils-wereld

Volledig scherm

Dit is Sil. Nog heel even. Want na de zomervakantie is het Sivar. Een naam moet immers passen bij wie je bent. Al in de peuterpuberteit was de nu 9-jarige daar glashelder over. In de vroege ochtend van eerste Kerstdag 2010 haalde Sils moeder een paars fluwelen jurkje dat ze cadeau had gekregen tevoorschijn. Zodra ze een eerste aanzet deed om de zachte stof over het hoofdje te wurmen, klonk een hartverscheurend gekrijs. Het hele lichaampje, twee lentes jong, verzette zich tegen dit misplaatste kledingstuk. Zo moet een kind zich voelen dat mishandeld wordt, besefte moeder Annemarie. Ze liet het begaan. En zo liep Sil de Kerstdagen rond in een onderbroek, zoals zo vaak. En nog steeds. Ook in de winter, want koud heeft Sil het nooit.

Niemand kan het mooier verwoorden dan Sil zelf. Op 6-jarige leeftijd kwam het volgende inzicht: ‘Mam, weet je dat de huid uit zeven lagen bestaat? Bij mij is alleen de bovenste laag niet helemaal goed.’ Wat een wijsheid, en wat een bagage op dat ruggetje, dacht Annemarie.

Tot nu toe blijkt daar niets van. Sil is Sil, en zit ogenschijnlijk nergens mee. Een kind dat het leven omarmt, van ruimte houdt en daarom het liefst buiten speelt. Dat, als de juf bij gym de keuze biedt tussen de jongens- of de meisjesrij, onverbloemd kiest voor de eerste. En er thuis stralend over vertelt. Erkenning, zoals Sil die thuis ook krijgt. Je bent een individu, geen geslacht, is daar het credo.

Fotografe Katja Poelwijk, die Sils wereld sinds maart met haar camera volgt en dat nog vele jaren hoopt te blijven doen, vermoedt dat niet veel kinderen die buiten de geldende gendernormen vallen thuis zó worden gezien en gehoord. Misschien dwingt Sil het ook wel zelf af door het onbezorgd als een voldongen feit te presenteren.

De foto’s tonen een puur, vrolijk kind, een wildebras. Toen voor de jongste in het gezin van vijf dan ook eindelijk de eerste dag op de basisschool was aangebroken, stapte de vierjarige op de fiets, de jas open, met een houding van: ‘Kom maar op!’ Dezelfde levensvreugde is zichtbaar in gezelschap van Sils allerbeste vriendin. De fotograaf ziet niet twee doorsnee kinderen spelen in de tuin of zwemmen in het IJsselmeer. Maar een kalverliefde.

Tekst: Marjon Bolwijn
Foto's: Katja Poelwijk

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven

Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan