Loading...

Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

Waarom ik van je houd

Logo https://verhalen.volkskrant.nl/waarom-ik-van-je-houd

Volledig scherm

In hun mooiste kleding kijken de gezinsleden zonder te lachen in de camera. Fotografe Negin Zendegani (1967) heeft 24 gemengde gezinnen geportretteerd in een stijl die doet denken aan de statige studiofotografie van weleer. ‘Dat geeft een heel mooi beeld waarnaar je uren kunt kijken’, zegt Zendegani. Voor haar fotoboek Waarom ik van je houd fotografeerde ze 24 stellen waarvan de ene partner van Nederlandse afkomst is en de ander afkomstig uit een ander land, van Chili tot China, van Oezbekistan tot Oeganda. Zendegani, zelf afkomstig uit Iran, was door haar eigen ervaringen nieuwsgierig geworden. ‘Hoe doen gemengde gezinnen het? Als het op de kleine schaal van een gezin lukt om samen te leven en verschillen te overbruggen, misschien geldt dat dan uiteindelijk ook voor de samenleving.’ Zendegani legde zich na de opleiding vrije kunst aan ArtEZ hogeschool voor de kunsten in Arnhem toe op fotografie. Vluchtelingen waren ook eerder onderwerp van haar fotoprojecten: Selvy, over kinderen in asielzoekerscentra, en Gelukzoekers/gelukbrengers, over succesvolle vluchtelingen in Nederland. Met oproepjes via organisaties, haar eigen netwerk en daarvan weer het netwerk kwam ze in contact met veel gemengde stellen. Ze trof niet alleen rozengeur en maneschijn, twee koppels uit haar boek waren inmiddels gescheiden. Maar ze zag ook waar het goed gaat. ‘Soms is het puur liefde. Dan is er nog begrip en respect, en elkaar niet te veel corrigeren. Dat de partners elkaar de ruimte geven zichzelf te zijn.’ Na zo’n sessie met een gemengd gezin ging ze altijd lachend en optimistisch naar buiten, vertelt Zendegani. ‘Het valt me juist op hoeveel mensen op elkaar lijken. En dat ze bereid zijn hun best te doen om het met elkaar op te lossen. Het lijkt erop dat het echt waar is: liefde kan alles overwinnen.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Verder dan je eigen blik

Volledig scherm

Als gids en tolk begeleidde Suiling een groep Nederlanders bij hun reis door China. Dat Adrie, een van de reizigers, haar man en vader van hun dochter zou worden, had ze destijds niet kunnen voorzien. Ook Adrie niet. ‘Ik was aangenaam verrast verliefd te worden op Suiling.’ Na hun eerste kennismaking hielden Suiling en Adrie contact. ‘Toen ik voor mijn werk drie maanden naar Nederland mocht, hebben we elkaar goed leren kennen en zijn we verliefd geworden’, vertelt Suiling. Maar om te trouwen met een buitenlander had ze toestemming van haar baas nodig. ‘Dat kreeg ik niet. Ik had een diplomatieke status en moest ontslag nemen.’ De ouders van Suiling waren aanvankelijk niet enthousiast over hun relatie. ‘Mijn moeder vond het vooral heel erg dat ik naar Nederland vertrok. Maar mijn opa zei tegen mijn moeder dat zij, toen zij trouwde, ook ver weg in China ging wonen. Uiteindelijk waren ze toch blij voor ons.’ Sinds 1993 woont Suiling in Nederland. Het gemis van haar familie en vrienden heeft haar wel parten gespeeld. ‘In China was het altijd heel druk, met veel sociale contacten. Ik kon heel makkelijk naar vrienden, of vrienden kwamen zomaar langs. Hier moet je eerst een afspraak maken. Nu heb ik ook een agenda.’ Binnen hun relatie ervaren ze de culturele verschillen als verrijkend. ‘Het vreemde biedt juist de mogelijkheid verder te kijken dan je eigen blik’, zegt Adrie. ‘En de Chinese cultuur heeft me ook altijd al geïnteresseerd.’ Suiling is beeldend kunstenaar, Adrie is gepensioneerd. Hun dochter Lon (12) zit in de tweede klas van het gymnasium. Ze is een snelle leerling. Suiling: ‘Kinderen in China moeten heel hard leren, niet alleen op school, maar zelfs in de vakanties. In Nederland is het meer ontspannen. Dat vind ik beter voor de ontwikkeling van een kind. We laten Lon zelf bepalen wat ze graag wil doen en dat mag ze in haar eigen tempo doen.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

De verschillen werden te groot

Volledig scherm

Amadou (50) uit Mauretanië en Janet (50) uit Nijmegen zijn in 2012 na een relatie van 18 jaar gescheiden. Janet: ‘In het begin van onze relatie zagen we vooral de voordelen van elkaars geloof en cultuur, maar uiteindelijk werd het te moeilijk.’ Toen Janet hem ontmoette op een feestje bij vrienden, was Amadou nog bezig met zijn asielaanvraag. ‘Hij wilde niet via een relatie zijn status afdwingen.’ Janets moeder was sceptisch. ‘Maar wat wil je ook, alles was vreemd aan deze man. Mijn vader heeft zo’n houding van: laat Janet maar lopen, dat komt wel goed.’ Na verloop van tijd ebden de vooroordelen weg. ‘Bij de eerste ontmoeting vonden ze hem direct sympathiek en ze zagen dat hij zijn best deed hier.’ De reacties vanuit zijn familie waren heel enthousiast. ‘Ze vonden het geweldig dat hij in Nederland een vrouw had gevonden met wie hij gelukkig was. Hele lieve, warme mensen.’ ‘We hebben goede jaren gehad,’ zegt Janet. Maar de verschillen werden te groot. ‘Amadou werd toch steeds traditioneler, zowel in zijn geloof als in wat hij van mij verwachtte. Hij heeft ook gewoon pech, ik ben geen gedienstige vrouw die met het eten op je staat te wachten.’ Amadou en Janet zijn de trotse vader en moeder van Sylla (20), Ifra (16) en Sam (13). Als getalenteerde voetballers spelen ze in de jeugdteams van FC Utrecht, NEC en Achilles ’21. Ze hebben voor het geloof van hun vader gekozen en koesteren ook zijn Afrikaanse cultuur. Sylla: ‘We hebben van mijn vader geleerd respect te hebben voor je ouders en volwassenen, en open te staan voor andere culturen. Hier in de wijk gaan we vooral om met kinderen van buitenlandse ouders. Die vragen je meteen binnen en je kunt altijd bij ze eten. Dat kennen we vooral van Amadou. Dat doen Nederlanders niet.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Het klopte gewoon

Volledig scherm

Koerd Hemmen (36) was als uitgeprocedeerde asielzoeker verdreven van huis en haard, toen hij op een feestje in Almere de pas gescheiden Irinka in de ogen keek. Haar liefde heeft ze bij de IND met stapels uitdraaien van hun chatverkeer moeten bewijzen. Die dacht aan opzet. Irinka: ‘We kwamen op elkaars pad en het klopte gewoon.’ In afwachting van de beslissing van de IND ging Hemmen terug naar Koerdistan. Na een paar maanden reisde Irinka hem achterna. Daar werd ze allerhartelijkst ontvangen door zijn familie. ‘Maar de term vriendin kennen ze in zijn cultuur niet, dus we zijn daar getrouwd. Voor ik het wist stond ik gesluierd voor een imam. Ik heb het allemaal maar over me heen laten komen’, vertelt ze. Irinka had al een dochter, Hannah. Tussen haar en Hemmen klikte het, anders was ze niet aan de relatie begonnen. Ook haar familie reageerde direct positief. ‘Mijn moeder keek hem aan en het voelde goed.’ Hemmen is echt een galante Koerdische man, vindt Irinka. ‘Soms denk ik bijna: dat kan ik zelf wel. Maar er wordt voor je gezorgd, dat is niet verkeerd.’ Hemmen en Irinka wonen nu in Nederland, met dochter Hannah en hun zoon Ivar, die drie jaar geleden geboren werd. Irinka werkt in een verpleeghuis, Hemmen heeft net een vaste aanstelling gekregen als medewerker van een distributiecentrum. Hij is dankbaar dat aan zijn onzekere bestaan een eind is gekomen. ‘Ik weet wat het betekent om van niets te moeten leven en niet te weten waar je vanavond slaapt. Mijn kinderen maak ik duidelijk dat ik geen voedsel kan weggooien. Er zijn tijden geweest dat ik niets te eten of te drinken had. Het maakt dat ik nu anders naar mijn leven kijk. Ik ben gelukkig.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

Ghazal (37) en Erik (48) ontmoetten elkaar op de kunstacademie, bijna vijftien jaar geleden. Erik is geboren in Eindhoven, maar rond zijn vijfde emigreerde zijn familie naar Brazilië en hij heeft daar tot zijn 33e gewoond. ‘Hij is dus niet écht een echte Nederlander', lacht Ghazal. ‘En ik kom wel uit Iran, maar ik ben hier opgegroeid, dus ik ben niet echt helemaal Iraans.’ Ghazal woont al 22 jaar in Nederland. ‘Ik heb heel veel van de Nederlandse cultuur meegekregen, maar toch merk ik het cultuurverschil heel sterk in bepaalde dingen’, vertelt ze. De humor is anders, en ook de taalbarrière speelt een rol. ‘Als hij een grapje maakt, vind ik het soms niet meer grappig, omdat ik de achtergrond van de taal niet begrijp.’ Dat heeft ook te maken met cultuur, meent ze. ‘De cultuur in Brazilië is heel anders, ze zijn veel vrijer. In Iran zijn we heel erg voorzichtig.’ Ghazal en Erik hebben twee kinderen, een zoon, Sebastiaan van zes, en een dochter van twee, Gabriela. De manier waarop ze hun kinderen opvoeden is niet specifiek Nederlands, Iraans of Braziliaans. Ghazal: ‘Op een gegeven moment vind je je eigen weg, binnen je eigen gezin. Ik neem dingen uit Iran mee, en uit Nederland, hij uit Brazilië en Nederland. Dat mixen we en dan krijg je een eigen cultuur, en eigen normen en waarden.’ De kinderen weten dat hun ouders niet uit Nederland komen. Ghazal: ‘Voornamelijk dat ik uit Iran kom, maar Sebastiaan benoemt dat met alle trots.’ Hun zoon zit op een vrije school, waar veel kinderen uit gemengde huwelijken zitten. ‘Het is daar de normaalste zaak van de wereld dat je ouder uit een ander land komt', zegt Ghazal. Erik: ‘We maken er ook geen big deal van. Je moet gewoon het beste meegeven, toch?’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Kijken als een kind

Volledig scherm

Anush en Jannes wonen sinds kort in een huis met een tuintje in Haarlem. Een woonkamer met veel blauwtinten. Hun dochtertje Maro, zwart haar en blauwe ogen, is vier maanden oud. Haar halfzus Leila is blond met blauwe ogen. Leila is twaalf en woont de helft van de week bij haar moeder in Amsterdam. ‘We waren heel benieuwd hoe een kind van ons samen eruit zou zien,’ zegt Jannes. Ze verschillen van uiterlijk en karakter. Jannes' alter ego is Pan, de vrolijke flierefluiter. Aan de muur hangt een tableau met een nimf en twee dansende saters en de tekst ‘Kweelen en kwinkeleren. Levensvreugde’.

Anush is rustig van aard. De dochters zijn beiden ernstig. ‘Diep,’ zegt Jannes. ‘Moet je zien hoe ze kijkt, net als Leila, die neemt ook nooit iets zomaar aan.’ Maar ook de verwondering die zijn jongste dochter nu heeft als ze naar het licht aan de muur kijkt bijvoorbeeld. Prachtig! Dat, die verwondering zou je je hele leven moeten kunnen houden, vinden Anush en Jannes. Kinderen krijgen helpt daarbij. Door hun ogen blijf je de schoonheid van het leven zien.

Anush en Jannes schelen twaalf jaar, net als Leila en Maro. Het zijn niet zozeer de verschillen die hun relatie bepalen, meer wat ze bij elkaar herkennen, vertellen ze. Ze hebben dezelfde tekens in de Chinese dierenriem, allebei de kunstacademie gedaan, allebei een ouder die geen blad voor de mond neemt en een ouder die wat omzichtiger is. Beiden zijn atheïstisch opgevoed. Liefde en aandacht voor elkaar stonden centraal binnen beide hechte gezinnen. 'Onze ouders hebben zoveel voor ons gedaan. Mijn vader en moeder hebben een groot offer gebracht door hun hele hebben en houden, hun familie en alles wat vertrouwd voor ze was, achter te laten. Ik heb ongelooflijk veel bewondering voor hun moed en zal ze de rest van mijn leven dankbaar zijn voor hun toewijding naar hun kinderen.'

Maro is genoemd naar de oma van Anush. Het is een Armeense variant van Maryam, Maria. Jannes wilde dat graag. Haar tweede naam is Elizabeth, naar Jannes’ zus. Jannes kende een Leila, een Marrokaans buurmeisjes, vroeger in Tiel. Een prachtige naam vond hij het. ‘Vier dochters hadden ze, die bijna nooit naar buiten mochten. Achteraf denk je: ach wat zielig, maar voor ons waren die meisjes sprookjesachtig, zo half achter de gordijnen met die mooie bruine ogen.’ Zelf waren Jannes en zijn vrienden altijd buiten, tot ’s avonds laat. ‘We konden alles uitproberen, naar het bos, in sloten springen, appels jatten…’ 

Anush’ jeugd bestond uit vaak verhuizen. Haar ouders vluchtten uit Armenië. Sinds haar achtste is ze in Nederland. Ze is extra blij dat hun dochter opgroeit in een huis met een tuin waar ze haar hele jeugd kan blijven. Gelukkig wonen haar ouders niet ver weg en is haar moeder vaak in huis om mee te helpen. Het is hun eerste kleinkind.

Maro groeit tweetalig op. ‘Daar hebben we het over gehad,’ zegt Jannes. Hij spreekt geen Armeens en was bang dat hij zich buitengesloten zou gaan voelen als zijn vrouw en dochter met elkaar spraken in een taal die hij niet verstond. Anush: ‘Het is voor mij een natuurlijke keuze om mijn dochter ook mijn moedertaal te leren. Als Jannes thuis is spreken we Nederlands, maar als hij weg is wordt het vanzelf Armeens, net als de liedjes en de koosnaampjes. Die heb ik van mijn ouders.’ 






Sluiten
Naar boven

Naar boven

Volledig scherm

‘Onze culturele verschillen spelen geen rol van betekenis’, zeggen Leila (34) en Rudo (35). Het is de combinatie van een blonde Bosnische en een getinte Nederlander die opvalt. Ze zijn eraan gewend dat de keuze voor elkaar vragen oproept. Met veel liefde en geduld smeden ze een prachtig gezin. Leila: ‘Dat je mooi bent zoals je bent als mens, daar gaat het om.’ Leila werd op het hbo gespot voor een baan bij de radiozender FunX en daar ontmoette ze Rudo. ‘Hij werd daar mijn programmaleider. Ik dacht: dit is een bijzondere jongen, die moet ik niet laten gaan. Maar ik wilde eigenlijk geen relatie met een leidinggevende.’ Rudo was direct ondersteboven van Leila en het hoofd houdt niet tegen wat het hart je ingeeft. Inmiddels hebben ze twee kinderen. Nog altijd zijn beiden werkzaam in de mediasector, hij als programmamaker, zij als presentator. Regelmatig is Leila dagvoorzitter van bijeenkomsten waar migranten en multiculturaliteit het thema vormen. Leila komt uit Bosnië, Rudo is geadopteerd uit India en opgegroeid in een liefdevol Nederlands gezin. Hun dochter India (8) en zoon Rumi, drie weken oud, worden tweetalig opgevoed. Dat vindt Leila belangrijk. Rudo: ‘Ik zou daar een punt van kunnen maken, want ik spreek die taal niet.’ Maar hij ziet het als een verrijking voor zijn kinderen. Verschillen in geloof of cultuur zijn in hun relatie nooit een issue geweest. ‘We weten dat we een verschillende achtergrond hebben, maar het staat ons niet in de weg. Ik vind haar leuk om wie ze is. Als mensen moeite met onze relatie hebben, dan is dat hun probleem.’ Rudo ervaart regelmatig discriminatie. ‘Maar het doet me niets’, zegt hij. ‘Ik weet dat sommige mensen afwachtend zijn en dat ik dat eerst moet doorbreken. Aan het eind van de avond denken ze dan: het is een leuke gozer.’ Maar toen hun dochter thuis aangaf dat ze liever ook blond haar en blauwe ogen had gehad, schrokken ze. Leila: ‘We hebben veel moeten investeren om haar te laten zien hoe prachtig ze is zoals ze is.’

Sluiten
Naar boven

Naar boven

Jezelf ontwikkelen

Volledig scherm

Huyen (43) werkte voor een groot internationaal bedrijf in Vietnam toen ze via internet in contact kwam met Jelmen (52). ‘Ik wilde nooit met een buitenlander trouwen, want de mannen die bij dat bedrijf werkten, hadden een gezin in hun eigen land en in ieder land waar ze gingen werken ook een minnares met een kindje. Zo’n man wilde ik niet.’ Maar de boodschap van Jelmen viel op. ‘Het leek wel een cv. Dat vond ik grappig en ik heb toen in dezelfde vorm gereageerd.’ Na lang chatten en een rondreis door Vietnam besloten ze te trouwen. Huyen wist niets van Nederland voordat ze hier kwam, had alleen de associatie met molens en tulpen. Voor hun families was hun relatie geen probleem, maar op haar werk vroeg haar baas of ze wel wist waar ze mee bezig was. Huyen voorzag geen problemen. ‘Pas toen ik hier kwam wonen, realiseerde ik me dat het ook moeilijk is. Ik kwam uit een drukke stad, hier zag ik geen mens en ik hoorde niks. Ik dacht: Wat doe ik hier? En in Vietnam is het normaal dat je je familie altijd financieel steunt. Hier doen we dat niet en dat was een shock voor mij. Maar ik heb ervoor gekozen om hier verder te gaan, dus ik laat het.’ Jelmen begrijpt dat er andere verwachtingen zijn. ‘We hebben haar familie behoorlijk wat geld gegeven om een huis te bouwen, maar op een gegeven moment is het genoeg. Dat heeft wel tot conflicten geleid.’ Ook is Huyen gelovig en wil ze haar kinderen graag katholiek opvoeden. Jelmen vindt dat niet zo nodig. Het compromis is dat ze één keer per maand naar een Vietnamese mis gaan. In Nederland heeft Huyen leren discussiëren. ‘Kinderen wordt hier geleerd om voor zichzelf op te komen, dat is in Vietnam niet zo’, vertelt ze. In Vietnam zijn ouders ook veel strenger. Huyen wil dat haar kinderen de vrijheid hier kunnen ervaren, maar vindt het ook belangrijk dat ze zich ontwikkelen en hun tijd goed benutten. Om haar taal te leren en pianolessen te volgen bijvoorbeeld.

Sluiten
Naar boven

De expositie Waarom ik van je houd is te zien in Museum Arnhem van 1 tot en met 24 september.

Dit project is tot stand gekomen met steun van Fonds Bijzondere journalistieke projecten en Vluchtelingenwerk.


Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan